تامین حقوق ملت بلوچ

حکومت جمهوری اسلامی ایران در آستانه روز ۲۲ بهمن و سی و هشتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی قرار دارد و همه ساله در این روزها بنابر سنت سوابق سالهای گذشته دولت و نظام آخوندی تلاش می کنند تا با کشاندن مردم به خیابانها و با تبلیغات گسترده و با شعارهای ضد انسانی و خصمانه خود به نظام غیر دموکراتیک خود ، مشروعیت سیاسی به بخشند.

نظام آخوندی در بلوچستان نیز مثل سایر شهرهای دیگر ایران با برپایی این نوع مراسم در مدارس و دانشگاهها خواستار نمایش تجلی حضور مردم در حمایت از جمهوری اسلامی می باشد و همواره مسولین نظام در بلوچستان سعی می کنند تا به مردم بلوچ اینچنین القاء کنند که وجود جمهوری اسلامی ایران را برای بقای زندگی خود یک نعمت بدانند. 

ولی آیا در حقیقت اینچنین است؟

آیا نظام آخوندی ایران در این چهار دهه جهت عمران و آبادانی بلوچستان ، رفع تبعیضات ، اشتغال و بیکاری بلوچها کاری مثبت و تاثیر گذار انجام داده است؟ سوالات زیادی از این قبیل که می توان از مسولین نظام پرسید !!!

 بلوچستان به لحاظ شاخصهای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی در پائین ترین رده در بین تمامی استانهای ایران قرار دارد . سیاستهای تمامیت خواه و متمرکزگرای حاکمان ایران چه  در دوران پهلوی و چه در حال حاضر همواره در این جهت بوده است که با سرکوب ملت بلوچ و به حاشیه راندن آنها و همچنین با پائین نگه داشتن سطح زندگی مردم بلوچ اقدام به زورگوئی و اثبات اینکه ملت بلوچ بدون حضور حکومت ایران از تامین نیازهای اولیه زندگی خود محروم خواهند بود!!! 

نظام آخوندی ایران ادامه دهنده نقشه راه حاکمان پیشین سرزمین ایران است ، حاکمان مذهبی در ایران امروزی نیز ، همواره بلوچستان را با دید امنیتی می نگرند و با شکل دادن نظام اسلامی ایران بر اصول و ایدولوژی های مذهبی و خاصاً ترویج و قدرت بخشیدن صرفاً به خوانش محدودی از گروه مذهبی تشیع  ، بلوچهای اهل سنت را دشمن غصبی خود دانسته و در دایره غیر خودی ها خوانده می شوند.

بلوچستان با وجود دارا بودن منابع طبیعی سرشار و غنی همواره در رنج فراوان به سر می برد و اشتغال و آینده جوانان بلوچ در گِروه بی مسولیتی های حاکمان در آینده ای نامبهم قرار دارد بطوری که مردم و قشر ضعیف جامعه بلوچ جهت گذران زندگی مجبور هستند تا از سر ناچاری دست به هر کاری بزنند بطور مثال حمل گازوئیل و یا کولبری اجناس در مرزهای بلوچستان به کاری عادی بدل شده است که متاسفانه رژیم ایران به جای رفع معضل بیکاری دست به اقدامهای خشونت آمیز زده و در مقابل به کولبران و افرادی که اقدام به حمل گازوئیل در مرز می کنند تیر مستقیم شلیک می کنند. بر اساس آمار کشته ها  ، شاهد این هستیم که رژیم در اجرای این عمل هیچ ارهابی ندارد و روزانه شاهد مرگ عده کثیری از جوانان بلوچ در جاده های بلوچستان هستیم که توسط ماموران امنیتی و انتظامی کشته می شوند .

پدیده شوم مواد مخدر نیز در بلوچستان  گریبانگیر ملت بلوچ شده است ، به دلیل وجود مرزهای طولانی بلوچستان  با افغانستان و پاکستان وقرار گرفتن در مسیر ترانزیت مواد مخدر  ، باندهای مواد مخدر با رخنه کردن به آسیب پذیرترین افراد جامعه که از بیکاری رنج می برند باعث می شوند تا عده کمی از بلوچها به ناچاری و از سر بدبختی به دام قاچاقچیان بین المللی افتاده و جهت انتقال مواد مخدر دست به چنین کاری بزنند که متاسفانه بیشتر این افراد شناسایی و دستگیر می شوند و دست آخر این افراد بدون داشتن وکیل در دادگاههای ناعادلانه حکم اعدام دریافت نموده و اعدام می شوند و بر اساس آمارهای رسمی بیشترین اعدامیان مواد مخدر در ایران از بلوچستان هستند در صورتی که هرگز مافیا و سرکردگان این تجارت شوم دستگیر و محاکمه نمی شوند.

بلوچستان بلحاظ بافت مذهبی ، تاریخی ، فرهنگی و سنتی تفاوتهای بسیار عمیق و آشکاری با نواحی مرکزی ایران دارد. اغلب مردم بلوچ سنی مذهب می باشند در صورتی که حکومت مذهبی و اقتدارگرایانه شیعه ، مخالف هرگونه مذهب غیر رسمی در ایران است ، به همین دلیل تندروان مذهبی شیعه با بکارگیری زور و سیستمهای امنیتی و اطلاعاتی سعی در سرکوب مقدسات اهل سنت را دارند و با دستگیری و شکنجه و اعدام عده کثیری از علمای اهل سنت باعث شده اند که در بلوچستان جوی خفقان ایجاد نمایند و همچنین بلوچها با کوچکترین تحرکی که در راستای منافع ملی مردم بلوچ باشد با برچسب ملی گرایی بلوچ و ضد انقلاب دستگیر ، شکنجه و اعدام می شوند.  

وضعیت حقوق بشر و حقوق پایه انسانی در بلوچستان ، وضعیتی بسیار اسفناک و دردناک است که متاسفانه رژیم ایران به جای تامین حقوق اولیه انسانی ، ملی و مذهبی سعی در ارهاب ملت بلوچ دارد و امروز شاهد هستیم که با آمدن مناسبتهای اینچنینی با بسیج کردن نیروهای سرکوبگر و با تبلیغات گسترده در رسانه های تصویری و جمعی سعی در بزرگنمائی دستاوردهای خود در طول این ۳۸ سال می کند در حالی که ملت بلوچ هنوز از داشتن اوراق هویت ایرانی محروم هستند که بر اساس آمارها بالغ بر ۶۰ هزار نفر در بلوچستان تا امروز موفق به دریافت شناسنامه و سجل ایرانی نشده اند.  آب آشامیدنی ، مدرسه ، بیمارستان ، بیکاری و صدها مشکل دیگر در بلوچستان وجود دارد که حکومت جهت رفع آنها هیچ اقدامی تا به حال نکرده و صرفا با بزرگنمائی دستاوردهای اندک خود تلاش می کند تا در بین پایگاه بلوچها جایگاهی پیدا کند.

مسله آموزش به زبان مادری یکی از مهمترین دغدغه های اصلی فعالان حقوق مدنی و بشری در جامعه بلوچستان است . رژیم گذشته و یا نظام اخوندی امروز با حذف آموزش ملیت های ساکن ایران در دراز مدت پروژه هدف ایجاد یک دولت و یک ملت را دنبال می کنند تا جایی که حتی در بلوچستان با نامگذاری اسامی بلوچی بر فرزندان نیز مخالفت جدی می شود و با این روند مردم بلوچ از گذشته و تاریخ خود نیز بیگانه شده و در طول سالیان آینده دچار بی هویتی شدید میگردد و ناچارا خود را با هویتی جدید که مطابق میل حاکمیت می باشد سازگار می کند.

فعالین حقوق بشر بلوچستان خواستار برقراری و تامین حقوق انسانی ملت بلوچ توسط حاکمیت ایران می باشند و با تاکید به اینکه حاکمیت از برگزاری مناسبتهای پر زر و برق دهه های فجر بپرهیزد و به جای آن به ستمهایی که به ملت بلوچ روا داشته می شود و حق و حقوق آندسته از بلوچهایی که تضییع شده در صدد رفع آنها بر آید و از اعدام زندانیان بلوچ و کشتار فراقانونی ملت بلوچ بپرهیزد .  

به قلم :

احمد شاهوزایی

فعال حقوق بشر

گروه حقوق بشر بلوچستان

۲۰بهمن ۱۳۹۹۵ مصادف با ۸ فوریه ۲۰۱۷